Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΡΕΝΕ ΣΑΡ!




RENÉ CHAR


LA ROSE VIOLENTE

Oeil en transe miroir muet
Comme je m’approche je m’éloigne
Bouée au créneau

Tête contre tête tout oublier
Jusqu’au coup d’épaule en plein coeur
La rose violente
Des amants nuls et transcendants.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΑΤΤΙΚΗ




ΛΑΜΠΡΙΑΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ


ΑΤΤΙΚΗ

Πυρακτωμένη γούβα. Παρεμβολή συρμού.
Εκ των θυρών αποχώρηση. Συλλαλητήριο.
Καδρόνια και ερυθρά πανιά
άγομεν σήμερον οι εί ξύλου κραμάμενοι.



Από το βιβλίο: Λαμπριάνα Οικονόμου, «Αντίποινα», Θράκα, Αθήνα 2016, σ. 15.


Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΠΟΙΗΜΑ




IRMA CRISTINA SATHICQ


[ΠΟΙΗΜΑ]

I

Αγρυπνία
Μυστικών αφθονία
Δρόμος ατελείωτος
Χείλος της άπληστης νύχτας
Εικόνες καταδίδουν το περίβλημα
   των οστών
     τατουάζ της ψυχής
Μεταξύ ορίζοντος και κενού
Άβυσσος βλέπει να πηδούν προβατίνες
            Σκιώδεις άβυσσος γυμνή
            από μνήμες
        όταν η εξάντληση
          δεν αφήνει ν’ ανοίξει ο φράχτης
            της ανησυχίας που μας κατέχει


II

Σιωπηλή εγώ σε αναζητώ
                        σε τραγούδια
                          σε ώρες μοναξιάς
                                     και ποθώ να σε χαϊδέψω
                                       όμως
                                         έρχεται
                                                    ένα ψιθύρισμα πλημμύρας
                                                                        και με αποκοιμίζει


III

Ξεφορτώνεσαι
τον Γαλαξία στην Κιβωτό του Νώε
                        Διασώζεις όντα με προφητεία
                                    τυλιγμένη σε πορτοκαλάνθια
                        Χωρίς να με παίρνεις μακριά από τη γη
αγκάλιασέ με στον ουρανό των ανθρώπων
και κάνε νά είναι τα οστά μου
                                    τροφή της συνέχειας


IV

Μερικές φορές
            Ανησυχεί
Τυλίγει αναμνήσεις
                        Όνειρα
                         Κάμπτει ορίζοντες
                                                Σιωπά

Κατόπιν
            δραπετεύει μεταξύ
                        κομπασμών και κενών

Επανέρχεται
            ψάχνει νά βρει γλώσσα
                                    Και επιβιώνει



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΑΚΕΡΗ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΒΡΟΧΕΡΗ




ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ


SPLEEN, VII

Μοιάζει η ζωή μου ολάκερη μια νύχτα βροχερή
που αργοπερνάει και χάνεται βουβή σα λιτανεία
κ' είμαι σαν κάποιος που μπροστά στο τζάκι του σκυφτός
τη χόβολη σκαλίζοντας τις σκέψεις του αναδεύει.

Απ' την ψυχή μου, που άπαυτα χτυπάν της στεναχώριας

τα κύματα, όνειρα θαμπά περνάν, σαν τις σκιές
όπου στων βάλτων τα νερά το δείλι ζωγραφίζει,
και χάνονται, σα γερανιών κοπάδια που ο χειμώνας
τα βρίσκει, μέσα σ' ωκεανό φουρτούνες που τον δέρνουν,
πηγαίνοντας σε μακυνές χώρες που ο ήλιος λάμπει.

Και σα χαθούν ολότελα μου πνίγει την ανάσα

η αγωνία η μυστική κ' η δυνατή, που νοιώθει
ξεπροβοδάρης που άφησαν πριν μια στιγμή οι δικοί του,
πηγαίνοντας σε μακρυνό, πολύκαιρο ταξίδι...

Κ' έτσι γιομίζει το κενό που στην ψυχή μου κλείνω

με δάκρυα για τον πεθαμό πραγμάτων που δε ζήσαν
κ' είναι η ζωή μου ολάκερη μια νύχτα βροχερή
που αργοπερνάει μονότονα, βουβά σα λιτανεία.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΠΙΕΡ ΡΕΒΕΡΝΤΥ!




PIERRE REVERDY


LA TÊTE PLEIN DE BEAUTÉ

Dans l’abîme doré, rouge, glacé, doré, l’abîme où gîte la douleur, les tourbillons roulants entraînent les bouillons de mon sang dans les vases, dans les retours de flammes de mon tronc. La tristesse moirée s’engloutit dans les crevasses tendres du coeur. Il y a des accidents obscurs et compliqués, impossibles à dire. Et il y a pourtant l’esprit de l’ordre, l’esprit régulier, l’esprit commun à tous les désespoirs qui interroge. Ô toi qui traînes sur la vie, entre les buissons fleuris et pleins d’épines de la vie, parmi les feuilles mortes, les reliefs de triomphes, les appels sans secours, les balayures mordorées, la poudre sèche des espoirs, les braises noircies de la gloire, et les coups de révolte, toi, qui ne voudrais plus désormais aboutir nulle part. Toi, source intarissable de sang. Toi, désastre intense de lueurs qu’aucun jet de source, qu’aucun glacier rafraîchissant ne tentera jamais d’éteindre de sa sève. Toi, lumière. Toi, sinuosité de l’amour enseveli qui se dérobe. Toi, parure des ciels cloués sur les poutres de l’infini. Plafond des idées contradictoires. Vertigineuse pesée des forces ennemies. Chemins mêlés dans le fracas des chevelures. Toi, douceur et haine—horizon ébréché, ligne pure de l’indifférence et de l’oubli. Toi, ce matin, tout seul dans l’ordre, le calme et la révolution universelle. Toi, clou de diamant. Toi, pureté, pivot éblouissant du flux et du reflux de ma pensée dans les lignes du monde.


Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

ΗΧΟΣ ΡΥΑΚΙΟΥ ΠΟΥ ΓΑΡΓΑΡΟΚΥΛΑΕΙ




ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ


ΣΟΝΕΤΤΟ ΔΕΚΑΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Ήχος ρυακιού που γαργαροκυλάει  
από λόφους με παχιό χώμα αφράτο
του γρασιδιού… το αεράκι που μιλάει
με το κλαδί το μόλις τώρα –νά ’το! –

πρωινό…. η γαλήνη που απλώνεται πλάι
μετά τη μπόρα γαλανή…. και, κάτω,
κρύφιο στρουθίο που λέει και προμηνάει
την αυγή καθαρότατη, δροσάτο

το αστέρι… μα και ό,τι φθαρτό άλλο τύχει
στην ανθρώπινη κράση, οπού βαρύνει
πλέα…, δε συγκρίνονται της φωνής σου οι ήχοι,

τι ως έστερξε και να γρικήσω ακόμα,
απώλεσε η ψυχή μου πάσα ειρήνη
και η καρδιά μου –κεράκι– έγινε λυώμα.



Από το βιβλίο: Διονύσις Σολωμός, «Ρίμες εξ απροόπτου / Rime improvvisate», μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής & Νίκος Παπαδόπουλος, Εκδόσεις  Ύψιλον, Αθήνα 2004.


Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΕΠΕΣΑΤΕ ΘΥΜΑΤΑ, ΑΔΕΡΦΙΑ ΕΣΕΙΣ




Вы жертвою пали в борьбе роковой

Вы жертвою пали в борьбе роковой
Любви беззаветной к народу.
Вы отдали все, что могли за него,
За жизнь его, честь, и свободу.

Порой изнывали по тюрьмам сырым,
Свой суд беспощадный над вами
Враги-палачи уж давно изрекли,
И шли вы, гремя кандалами.

А деспот пирует в роскошном дворце,
Тревогу вином заливая,
Но грозные буквы давно на стене
Уж чертит рука роковая.

Настала пора, и проснулся народ,
Великий, могучий, свободный.
Прощайте-же братья,вы честно прошли
Свой доблестный путь благородный.


Συνθέτης: Άγνωστος
Ενορχήστρωση: Nikolai Ikonnikov (1879-1958)
Στίχοι: Anton Amosov (his literary name was Anton Arkhangelsky) (1854-1915)
Γράφτηκε το 1878

***************************

Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς

Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς
Σε άνιση Πάλη κι Αγώνα
Ζωή, λευτεριά και τιμή του Λαού
Γυρεύοντας, βρήκατε μνήμα

Συχνά σε υγρές, σκοτεινές φυλακές
Πικρές επεράσατε μέρες
Και μ’ ένα του δήμιου νεύμα ευθύς
Σας φέραν μπροστά στην κρεμάλα...

Γλεντούν οι τυράννοι και μες το πιοτό
Τη λήθη γυρεύουν να βρούνε
Μα οι μέρες τους όμως μετρήθηκαν πια
Και τέλος φρικτό τους προσμένει

Θεριεύει ο γίγαντας τώρα Λαός
Και σπάει δεσμά κι αλυσίδες
Αιώνια η μνήμη σε σας, αδελφοί
Στον τίμιο που πέσατε Αγώνα...

***************************

You fell victims in the deadly struggle
Of unselfish love towards your people
You gave whatever you had for it
For life, for honor, for freedom.

You sometimes crouch in moist jails
Judges and executioners had passed judgement
On your boldness
And grudgingly you went with fetters on your feet.

[You trudge exhausted and your fetters are clinking (making noise)
(With your) hands and feet folded
Quietly but sadly casting your eyes
Forward on the deserted road.

The chains are hot with glowing (searing) rays
They have clasped your flesh like snakes
And your warm blood is oozing on the ground.

But you silently bear your fetters
You suffer for the cause of love
Because you cannot bear seeing unmoved (indifferent)
Your brother dying in wretchedness.

In your soul you keep the holy faith
The truth is stronger than a sledgehammer (a "huge blacksmith's hammer")
The time will come and this blood will be appreciated (esteemed)
That you are shedding for your brother.]

And the tyrant is feasting in luxurious palaces
Drowning his anguish in wine
But the deadly (fatal) hand is drawing
Threatening letters on the wall.

Tyranny shall fall and the people will rebel
The great powerful and free people
Farewell our brothers! You have walked with honor
Your road of worthiness and righteousness (nobility).

[The rank of young (fresh) soldiers is following your footsteps
Ready to die and to accomplish high deeds
Farewell our brothers! You have walked with honor
Your road of worthiness and righteousness.]