Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

ΜΠΟΡΧΕΣ!




JORGE LUIS BORGES


A UN GATO

No son más silenciosos los espejos
ni más furtiva el alba aventurera;
eres, bajo la luna, esa pantera
que nos es dado divisar de lejos.

Por obra indescifrable de un decreto
divino, te buscamos vanamente;
más remoto que el Ganges y el poniente,
tuya es la soledad, tuyo el secreto.

Tu lomo condesciende a la morosa
caricia de mi mano. Has admitido,
desde esa eternidad, que ya es olvido,

el amor de la mano recelosa.
En otro tiempo estás. Eres el dueño
de un ámbito cerrado como un sueño.


Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

ΚΡΙΣΤΙΝΕ ΛΑΒΑΝΤ!




CHRISTINE LAVANT


WIE PÜNKTLICH DIE VERZWEIFLUNG IST

Wie pünktlich die Verzweiflung ist!
Zur selben Stunde Tag für Tag
erscheint sie ohne jede List
und züchtigt mich mit einem Schlag.

Dann stieben Funken um mich her,
mein Herz ruft alle Engel an,
der Himmel aber ist ein Meer
und Jesu treibt in einem Kahn
sehr weit am andern Rand der Welt,
dort, wo die Helfer alle sind,
und meine letzte Hoffnung bellt
am Ufer durch den Gegenwind.

Ich spür dann, daß mich niemand hört,
und sammle still die Funken ein,
mein Herz – das knisternd mich beschwört –
wird nach und nach zum Feuerstein.

ΑΦΙΞΗ




WILLIAM CARLOS WILLIAMS


ΑΦΙΞΗ

Και όμως φτάνει κάποια όπως-όπως
και βρίσκει τον εαυτό της να ξεκουμπώνει τις κόπιτσες
του ρούχου της
σ’ ένα παράξενο υπνοδωμάτιο –
νιώθει το φθινόπωρο
να ρίχνει τα μεταξωτά και τα λινά του φύλλα
γύρω-γύρω από τους αστραγάλους της.
Το φανταχτερό ξερακιανό κορμί της αναδύεται
σαν να στρίβει γύρω από τον εαυτό του
ίδιος ο χειμωνιάτικος άνεμος. . . !



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΝΙΚΟΛΑ ΓΚΑΡΝΤΙΝΙ!




NICOLA GARDINI


QUALCOSA

Forse qualcosa in quell’acqua
per la prima volta che chiama
come se fosse l’ultima volta
di là da qualsiasi chiarore

di ogni chiarissimo nome –
Qualcosa che è la stessa cosa
che chiama irrimediabilmente
eppure non vuole farsi ricordare –

Scherzi dell’acqua sfiorata
dallo sguardo e non capita
che forse non era un’acqua

neppure e in quel qualcosa
comunque continuerà, ancora
per nessuno tenterà una parola.



ΠΩΛ ΒΑΛΕΡΥ!




PAUL VALÉRY


LA CEINTURE

Quand le ciel couleur d’une joue
Laisse enfin les yeux le chérir
Et qu’au point doré de périr
Dans les roses le temps se joue,

Devant le muet de plaisir
Qu’enchaîne une telle peinture,
Dans une Ombre à libre ceinture
Que le temps est près de saisir.

Cette ceinture vagabonde
Fait dans le souffle aérien
Frémir le suprème lien
De mon silence avec ce monde...

Absent, présent... Je suis bien seul,
Et sombre, ô suave linceul !