Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017




Ε.Ε. CUMMINGS


A CONNOTATION OF INFINITY

A connotation of infinity
sharpens the temporal splendor of this night
when souls which have forgot frivolity
in lowliness, noting the fatal flight
of worlds whereto this earth’s a hurled dream
down eager avenues of lifelessness
consider for how much themselves shall gleam,
in the poised radiance of perpetualness.
When what’s in velvet beyond doomed thought
is like a woman amorous to be known;
and man, whose here is always worse than naught,
feels the tremendous yonder for his own—
on such a night the sea through her blind miles
of crumbling silence seriously smiles

ΠΑΖΟΛΙΝΙ!




PIER PAOLO PASOLINI


TU SEI LONTANA

Tu sei lontana.
Appari dove si crede,
si lavora, ci si dà da fare:
ma sei dove non si crede,
non si lavora, non ci si dà da fare.
Richiamata qua da un obbligo
che si ha vivendo,
resta la realtà della tua lontananza,
come una lastra di vetro
fra te e il mondo.
Senza che ce lo siamo mai detto,
la mia anima era spesso con te,
dietro quel vetro …


Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ





ALFONSO GATTO


ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ

Τα χρώματα έχουνε των πεθαμένων καραβιών
σε κάποια απόμακρη αυγή τα περιστέρια ετούτα
που ξέμειναν –και νά τα ακόμα– στη μεγάλη πλατεία.
Όπως και η στυφή οσμή της τρικυμίας,
εκεί όπου πρασινίζει ο ουρανός και στα παράθυρα
της μπόρας αναδύεται  ένα νησάκι από φως
που παραμένει κι είναι σαν αχτίδες από τεντόπανα
και εκκλησίες που πέφτουν και σκεπάζουνε
σαν κρούστες τα μάρμαρα η μιά μετά την άλλη
του φθινοπώρου οι ψυχρές νεροποντές.

Πένθους κανθοί και αιώνιας λευκότητας
στη φωνή της κι ας είναι μακριά και όνειρο
ό,τι φαινότανε πόλη με ανοιγμένες τις φτερούγες.
Και παφλάζει έτσι μες στης θάλασσας τον ήχο
ο χιονιάς μιας επαναλαμβανόμενης σιωπής γαλάζιας.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΛΦΟΝΣΙΝΑ ΣΤΟΡΝΙ!




ALFONSINA STORNI


LAS GRANDES MUJERES

En las grandes mujeres reposó el universo.
Las consumió el amor, como el fuego al estaño,
A unas; reinas, otras, sangraron su rebaño.
Beatriz y Lady Macbeth tienen genio diverso.

De algunas, en el mármol, queda el seno perverso.
Brillan las grandes madres de los grandes de antaño
en la carne perfecta, dadivosa del daño.
Son las exaltadas que entretejen el verso.

De los libros las tomo como de un escenario
Fastuoso —¿Las envidias, corazón mercenario?
Son gloriosas y grandes, y eres nada, te arguyo.

—Ay, rastreando en sus almas, como en selvas las lobas
A mirarlas de cerca me bajé a sus alcobas
Y oí un bostezo enorme que se parece al tuyo.

ΦΑΣΜΑΤΑ




ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΦΑΣΜΑΤΑ

Έξω, στο κρύο, πάντοτε κάτι χάνουμε – είπε· –
ίσως αυτό που οπωσδήποτε θα χανόταν μια μέρα,
εκείνο που θαρρούμε πως υπάρχει, ενώ δεν υπάρχει –
ο δεύτερος τροχός της ωραίας, πανάρχαιης άμαξας π.χ.
εκείνης, ναι, που δεν είχε ούτε τον πρώτο της τροχό. Κι έτσι
με τις πολλές, εικονικές απώλειες, φτιάχνουμε – λέει –
μια πειστική, συγκεκριμένη εικόνα του ανύπαρκτου
που αξίζει πια τον πόνο και την ιστορία, την ώρα
που η άσκημη γριά σού χτυπάει με το νύχι το τζάμι
και σε καλεί αναπότρεπτα και πάλι μέσα.

               Αράχωβα, 25.ΙΙΙ.72


Από την ποιητική συλλογή: Υπόκωφα (1972).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΑ΄, Κέδρος, Αθήνα 1993, σελ. 15.