Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ




FRIEDRICH VON SCHLEGEL


ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Έτσι όπως βίαιη η θάλασσα τη νύχτα κυματίζει:
τη μιά το κύμα ολόχαρο ώς τον ουρανό φουσκώνει,
την άλλη το κορμί του σε βύθη άπατα ποντίζει
με πόθο ακόρεστο χορεύοντας, και δεν τελειώνει
πριν πιάσει η χαραυγή με φως τον κόσμο να ποτίζει
και με δακρύων λάμψεις και άνθη να τον στεφανώνει –
έτσι και η ποιητική αναβλύζει αχτίδες τέχνη
μέσ’ απ’ τη θάλασσα των οδυνών του λογοτέχνη.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ


ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ


ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ

Το κείμενο του Κώστα Κουτσουρέλη, που δημοσιεύεται στο Νέο Πλανόδιον, το διαβάζουμε εδώ.

Ο ΧΡΟΝΟΣ




ATTILIO BERTOLUCCI


Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ο χρόνος
είναι κτύπος στιγμών αισθητών
κατά διαστήματα: χάνεται και ξαναβρίσκεται
χωρίς φόβο, ενώ το τελευταίο
φως της ημέρας κρεμιέται σε μιά
μοναχική καπνοδόχο, στον σκυφτό οδοιπόρο
που αναχωρεί και θα γυρίσει πίσω
το επόμενο έτος. Τότε θα ξανάναι
η ύπαιθρος καλή και οι δρόμοι μαλακοί καθώς
θα ξεπαγώνουν και θά ’χουνε εδώ κι εκεί
σε μια σύγχυση ευχών και σιναχιών
τα περιστέρια στον κάμπο, τα σεντόνια στα ουράνια
και το πρωινό ταχυδρομείο
θα το κρατάνε γαλάζιο ολογάλαζο τα χέρια.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΛΟΥΙ ΑΡΑΓΚΟΝ!




LOUIS ARAGON


LE RENDEZ-VOUS PERPÉTUEL

J’écris contre le vent majeur et n’en déplaise
À ceux-là qui ne sont que des voiles gonflées
Plus fort souffle ce vent et plus rouge est la braise

L’histoire et mon amour ont la même foulée
J’écris contre le vent majeur et que m’importe
Ceux qui ne lisent pas dans la blondeur des blés

Le pain futur et rient que pour moi toute porte
Ne soit que ton passage et tout ciel que tes yeux
Qu’un tramway qui s’en va toujours un peu t’emporte

Contre le vent majeur par un temps nuageux
J’écris comme je veux et tant pis pour les sourds
Si chanter leur paraît mentir à mauvais jeu

Il n’y a pas d’amour qui ne soit notre amour
La trace de tes pas m’explique le chemin
C’est toi non le soleil qui fais pour moi le jour

Je comprends le soleil au hâle de tes mains
Le soleil sans l’amour c’est la vie au hasard
Le soleil sans l’amour c’est hier sans demain

Tu me quittes toujours dans ceux qui se séparent
C’est toujours notre amour dans tous les yeux pleuré
C’est toujours notre amour la rue où l’on s’égare

C’est notre amour c’est toi quand la rue est barrée
C’est toi quand le train part le cœur qui se déchire
C’est toi le gant perdu pour le gant déparé

C’est toi tous les pensers qui font l’homme pâlir
C’est toi dans les mouchoirs agités longuement
Et c’est toi qui t’en vas sur le pont des navires

Toi les sanglots éteints toi les balbutiements
Et sur le seuil au soir les aveux sans paroles
Un murmure échappé Des mots dits en dormant

Le sourire surpris le rideau qui s’envole
Dans un préau d’école au loin l’écho des voix
Un deux trois enfants qui comptent qui s’y colle

La nuit le bruire des colombes sur le toit
La plainte des prisons la perle des plongeurs
Tout ce qui fait chanter et se taire c’est toi

Et c’est toi que je chante AVEC le vent majeur

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ




MARIO BENEDETTI


ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ

Όταν ερωτευόμαστε οι μπάρες
του χρόνου σημαίνουν στάση στη λήθη
η δυστυχία γεμίζει θαύματα
ο φόβος μεταμορφώνεται σε τόλμη
και ο θάνατος δεν βγαίνει απ’ τη σπηλιά του
ερωτεύεσαι και είναι ένας οιωνός δωρεάν
έν’ ανοιχτό παράθυρο που βλέπει νέο δέντρο
είναι των συναισθημάτων κατόρθωμα
καλοσύνη σχεδόν ανυπόφορη
και εξάσκηση κόντρα στην όποια αναποδιά
αν αντίθετα πάψεις να ερωτεύεσαι
βλέπεις το σώμα όπως είναι και όχι
όπως το επινόησε το ‘άλλο βλέμμα
επιστρέφεις φτωχότερος στο πανάρχαιο αίνιγμα
και μες στον καθρέφτη ανταμώνεις τη θλίψη.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΛΙΟ ΠΑΛΙΑΡΑΝΙ!




ELIO PAGLIARANI


SONO MOMENTI BELLI: C’È SILENZIO

Sono momenti belli: c'è silenzio
e il ritmo d'un polmone, se guardi dai cristalli
quella gente che marcia al suo lavoro
diritta interessata necessaria
che ha tanto fiato caldo nella bocca
quando dice buongiorno

è questa che decide
e son dei loro
non c'è altro da dire.

E questo cielo contemporaneo
in alto, tira su la schiena, in alto ma non tanto
questo cielo colore di lamiera
sulla piazza a Sesto a Cinisello alla Bovisa
sopra tutti i tranvieri ai capolinea
non prolunga all'infinito
i fianchi le guglie i grattacieli i capannoni Pirelli
coperti di lamiera?

È nostro questo cielo d'acciaio che non finge
Eden e non concede smarrimenti,
è nostro ed è morale il cielo
che non promette scampo dalla terra,
proprio perché sulla terra non c'è
scampo da noi nella vita.