Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ!




SYLVIA PLATH


MAD GIRL’S LOVE SONG

"I shut my eyes and all the world drops dead;
I lift my lids and all is born again.
(I think I made you up inside my head.)

The stars go waltzing out in blue and red,
And arbitrary blackness gallops in:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I dreamed that you bewitched me into bed
And sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(I think I made you up inside my head.)

God topples from the sky, hell's fires fade:
Exit seraphim and Satan's men:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I fancied you'd return the way you said,
But I grow old and I forget your name.
(I think I made you up inside my head.)

I should have loved a thunderbird instead;
At least when spring comes they roar back again.
I shut my eyes and all the world drops dead.
(I think I made you up inside my head.)"

ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΡΥΦΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ




ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΡΥΦΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Κλαδιά, τσουβάλια, κάρβουνο, κλουβιά, τα κλειδιά στην καρέκλα·
δεύτερη, τρίτη σκάλα. Η γυναίκα γυμνή πίσω απ’ την πόρτα.
Οι γλάστρες στο διάδρομο. Ο κουτσός στο λουτρό. Το ξύλινο πόδι του
με την κόκκινη κάλτσα στη γωνιά. Είχα ζητήσει – λέει –
μιαν άλλη γλώσσα, μόνον με σύμφωνα, με κλειστούς ήχους,
να πω επιτέλους απρόσκοπτα κείνα που αιώνες κι αιώνες
όλοι αποσιωπήσαν ή αλλοιώσαν τόσο που πια δεν εκφράζουν
παρά τη μια απ’ τις δυό αυλακιές της άρνησης ανάμεσα στα φρύδια,
ενώ το παραπαίδι του κρεοπωλείου με μια φυσαρμόνικα της τσέπης
κάνει τα δώδεκα σφαγμένα αρνιά να κλαίνε στα τσιγκέλια.

               Αθήνα, 14.Ι.73



Από την ποιητική συλλογή: Προσωπίδες (1972-1973).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΑ΄, Κέδρος, Αθήνα 1993, σελ. 131.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΑΝΑΚΟΨΕ ΤΗ ΛΕΞΗ




ROBERTO JUARROZ


ΑΝΑΚΟΨΕ ΤΗ ΛΕΞΗ

Ανάκοψε τη λέξη
μια στιγμή πριν απ’ τα χείλη,
μια στιγμή πριν απ’ την κοινή αδηφαγία,
μια στιγμή πριν απ’ την καρδιά του άλλου,
για να υπάρχει έτσι ένα τουλάχιστον πουλί
που να μπορεί να κάνει δίχως φωλιά.
Αέρας είναι το πεπρωμένο.
Οι πυξίδες δείχνουν μόνο μία απ’ τις γραμμές του,
αλλά η απουσία χρειάζεται κι άλλους
για να είναι τα πράγματα
το πεπρωμένο τους που είναι αέρας.
Η λέξη είναι το μοναδικό πουλί
που μπορεί να ισούται με την απουσία του.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΗΝ ΕΠΑΥΡΙΟ




ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΤΗΝ ΕΠΑΥΡΙΟ

Φανοστάτες πεσμένοι· κι ένα δέντρο· – το φως κυκλοφορούσε
  από κάτω·
το δεύτερο πέρασμα δίπλα στους υπονόμους. Φέραν τα βίντζια,
σηκώσαν τα βαγόνια, πήραν τους νεκρούς. Δε φταίξαμε – είπε.
Ανάμεσα στις σιδηροτροχιές η γριά μάζευε χαμομήλια.
Βρήκε το ρολόι του εισαγγελέα· το πέρασε στο χέρι της. Τί
  θαρρείς, γιέ μου,
που οι νεκροί δεν πεινάνε; – τρώνε τα σίδερα, τις πόρτες, την
  πέτρα. Τότε
πάνω απ’ το πρόχωμα φώναξε ο Βαγγέλης. Δεν ξεχώρισαν λόγια.
  Οι άλλοι
βγάλαν απ’ τα πουκάμισά τους τις σημαίες και προχωρήσαν προς
  τον χάλκινο ιππέα.



Από την ποιητική συλλογή: Το μακρινό (1975).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΒ΄, Κέδρος, Αθήνα 1997, σελ. 19.


Ο ΤΑΛΩΣ, Ο ΒΙΓΛΑΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΕΑΝ ΗΜΟΥΝ




CATULLUS


[Ο ΤΑΛΩΣ, Ο ΒΙΓΛΑΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΕΑΝ ΗΜΟΥΝ]


Ο Τάλως, ο βιγλάτορας της Κρήτης, εάν ήμουν
ή ο Λάδας ο δρομεύς, ή ο φτεροπόδαρος Περσέας,
ή σαν τον Πήγασο αν μπορούσα να πετάω –λέω–,
ή και του Ρήσου αν είχα εγώ άλογα από αέρα ή χιόνι
(και πρόσθεσε, παρακαλώ, όσους φτερωμένες έχουν
τις φτέρνες, τις μασχάλες, που ζεγμένους θα τους είχα,
Καμέριε μου, στις ανεμοπορείες να βοηθάνε),
εγώ και πάλι ώς μέσα στο μεδούλι μου καμένος
θε νά ’σβηνα απ’ τους κόπους μου κι απ’ όλους τους καμάτους
που για τα σε έκαμα να σε γυρεύω πάνω-κάτω
στην πόλη, ρέβοντας στους δρόμους, και να μη σε βρίσκω.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.